Seksualność jest wrodzoną, naturalną funkcją systemu ludzkiego i jednym spośród elementarnych czynników motywujących do przyjmowania więzi i kontaktów międzyosobowych, mającym przejaw biologiczny, mentalny, społeczno-kulturowy i hedonistyczny. Seksualne możliwości fizjologiczne istoty ludzkiej poddaje się kształtowaniu poprzez doświadczenia egzystencjalne.
Homo sapiens jest uświadomiony o własnej erotycznej zmysłowości, której hierarchia ważności zmienia się dla niego w związku od cyklu życia, szczebla augmentacji osobowości, całokształtu doświadczeń życiowych, zasobności życia wewnętrznego, zmian paradygmatycznych, cech osobowości (natury, możliwości seksualnej). Wpływ na walor seksualności wzbudza również ogół zmian społecznych - laicyzacja i wolności obecnych zbiorowości ludzkiej oraz miejsce wzorów połączonych z seksualnością w systemie aksjonormatywnym (namiętność, powodzenie, istota egzystencji). W cywilizacji zachodniej postuluje się społeczną akceptację względnej niezależności seksualności, nie narażanie jej ocenianiu moralnemu, nie jednoczenie z wartościami religijnymi.
Stosunek seksualny, którego formy i głębia zależą od ogółu osobowości partnerów ma przełomowy wpływ na ich osobowości, co odmienia aktywnośc w społeczeństwie. Seksualność jest gruntownym czynnikiem komunikacji interpersonalnej, podstawową formą komunikacji niewerbalnej, wyrażanej meta sygnałami. Punkt seksualny uzewnętrznia uniwersalne potrzeby człowieka, których części są wymagane we wszystkich stosunkach międzyludzkich, jak na przykład atrakcyjność, przywiązanie, wiara, akceptację, zaangażowanie, zaspokojenie i bezpieczeństwo.
Parafilie seksualne występują, gdy odziedziczona funkcja fizjologiczna podlega zahamowaniu czy też zniekształceniu, bądź pozostaje w radykalnej dysharmonii z innymi sferami osobowości człowieka.