Wśród wielu szkół terapeutycznych, coraz większe znaczenie u znanie wśród klientów, znajduje psychoterapia systemowa. Główne założenia tej formy terapii wzięły się z teorii systemów, która mówi o tym iż każdy element funkcjonuje w obrębie jakiegoś istniejącego układu. Poszczególne elementy tego układu oddziaływają na siebie nawzajem, nie jest więc możliwa interpretacja działania jednego tylko elementu, bez analizy całościowego środowiska w którym element ten występuję. Przekładając to na bardziej zrozumiały język, oznacza to iż każdy człowiek funkcjonuje w jakimś systemie społecznym– rodzinnym, zawodowym, grupy rówieśniczej itd. To co dzieje się w tym systemie wpływa na jednostkę, tak jaki i ona zwrotnie wpływa na system. Psychoterapia systemowa będzie więc przyglądała się zachowaniom jednostki w kontekście otaczającego ją środowiska i będzie dążyła do wypracowania takich strategii, które pozwolą jednostce jak najlepiej w tym systemie funkcjonować. Psychoterapia systemowa, najczęściej wykorzystywana jest w terapii rodzinnej i małżeńskiej, gdzie tłem na którym pojawia się dysfunkcjonalność jest układ rodzinny. Objaw, który wykazuje jednostka i który jest najczęstszym powodem dla którego rodzina zgłasza się do terapeuty, jest sygnałem tego że pewne zachowania w rodzinie stały się dysfunkcjonalne. Terapeuta poprzez rozmowę z całą rodziną stara się dotrzeć do rzeczywistej przyczyny problemów i dysfunkcjonalności, a usunięcie lub naprawa relacji pomiędzy członkami rodziny powoduje zwrotnie ustąpienie objawu u pacjenta. Mówi się wtedy że pacjent został delegowany do choroby. Przykładowo, delegowanym pacjentem może być dziecko moczące się w nocy a rzeczywistym problemem brak poczucia bezpieczeństwa całej rodziny wynikający z możliwości utraty pracy przez ojca. Psychoterapia – w takim przypadku – ma za zadanie doprowadzić do odzyskania przez rodzinę poczucia bezpieczeństwa, co w rezultacie usunie objaw jakim jest moczenie u dziecka.

Trackback URI | Comments RSS