Technologia Wimax (Worldwide Interoperability for Microwave Access) - technologia która umożliwia bezprzewodowy dostęp do sieci Internet wykorzystując łącza radiowego. Technologia Wimax opiera się na 2 standardach: IEEE 802.16 i ETSI HiperaMAN, dzięki którym możliwa jest współpraca pomiędzy urządzeniami różnych producentów.
Szybkość transmisji danych łączy technologii Wimax wyliczana jest na 75 Mb/s, co oznacza iż może skutecznie konkurować z rozwiązaniami przewodowymi. Jednakże przy aktualnej infrastrukturze oraz dostępnym urządzeniom średnia szybkość łączy wykorzystujących technologię Wimax wynosi maksymalnie 2 Mb/s. Tak słaba szybkość to efekt kilku czynników. Aby mieć najlepszą szybkość odległość między stacja nadawczą a anteną odbiorczą nie powinna przekraczać 10 km. Praktycznie jednak, przez niezbyt rozwiniętą sieć nadajników warunek ten nie da się osiągnąć. Aczkolwiek maksymalna odległość pomiędzy stacją nadawczą a anteną odbiorczą gwarantującą niezawodne działanie wynosi około 50 kilometrów. Aczkolwiek w rzeczywistości odległość ta jest znacznie mniejsza, spowodowana przez rzeczy będące na linii sygnału od anteny nadawczej do stacji odbiorczej. Wszelki budynek, drzewko, góra będąca pomiędzy nadajnikiem a odbiornikiem niszczy sygnał i w związku z tym obniża jakość usługi.
Urządzenia Wimax jest wykorzystywana głównie tam, gdzie nie można uzyskać łączy do Internetu przy użyciu tradycyjnych łączy przewodowych. Można także ją wykorzystać do stworzenia bezprzewodowych miejskich sieci komputerowych (MAN).

Trackback URI | Comments RSS